Yes inauguruje rok 1971

Niedzielną audycją zainaugurujemy serię audycji, poświęconą historii muzyki progresywnej rocznika 1971. Zespołem, który uświetni to symboliczne wydarzenie będzie grupa Yes, która w marcu tego roku wydała, nie tylko dla siebie, ale i dla całego gatunku, niesamowicie ważny album zatytułowany The Yes Album. Pojawienie się tego krążka okazało się przełomem w historii grupy, która, już ze Stevem Howe w składzie, podbiła nie tylko rynek brytyjski, ale i amerykański.

Oprócz dość szczegółowej analizy krążka Yes zerkniemy na inne progresywne formacje, które w roku 1971 wydały swe krążki. Rozdamy również płyty Artura Dyro oraz Billa Lubery ze Stanów Zjednoczonych.

Premiera 'Storm Corrosion' już w poniedziałek!

Debiutanckie dzieło Storm Corrosion, wspólnego projektu dwóch wybitnych muzyków, Stevena Wilsona i Mikaela Åkerfeldta, ujrzy światło dzienne już w najbliższy poniedziałek 7 maja nakładem Roadrunner Records. Album zatytułowany będzie Storm Corrosion, a złoży się na niego sześć kompozycji o łącznym czasie trwania niespełna 50 minut.

Obaj twórcy to perfekcjoniści, znani nie tylko z profesjonalnego podejścia do tworzonej przez siebie muzyki, lecz również – z przywiązywania wielkiej wagi do szaty graficznej sygnowanych przez siebie wydawnictw, stąd i najnowszy ich twór zostanie przygotowany ze szczególnym pietyzmem, dostępny też będzie w dwóch specjalnych wydaniach, zawierających album w kilku formatach (CD, LP, BD, FLAC).

W skład edycji winylowej ozdobionej specjalnym artworkiem, oprócz 180 gramowych czarnych krążków, wchodzą również dwa plakaty (w tym jeden opatrzony autografami twórców) oraz dostęp do elektronicznej wersji materiału w postaci plików Flac (zapewne dla kolekcjonerów płyt analogowych nie posiadających gramofonu, bo są i tacy).

Wersja Blu-ray/CD to poza regularnym CD również materiał w formacie 5.1 audio, wersje demo 2 utworów i 5 dodatkowych kawałków instrumentalnych.

Na płycie pojawią się również goście: Gavin Harrison z Porcupine Tree (bębny, instrumenty perkusyjne), Ben Castle (instrumenty dęte) i Dave Stewart (smyczki).

Steven Wilson: "Muzykę tworzyliśmy razem siedząc w jednym pokoju, nie korzystaliśmy z gotowych pomysłów, które powstały wcześniej. Zaczęliśmy właściwie od podstaw, tworzenia kompozycji i aranżu. Gdybyś spytał mnie o to trzy miesiące wcześniej, odpowiedziałbym, żebyś oczekiwał nieoczekiwanego, ale teraz, kiedy ukazały się "Heritage" i "Grace of Drowning", nie wydaje mi się, żeby nasza muzyka była szokiem dla słuchaczy, ponieważ to prawie trzecia część trylogii."

"Nawet jeśli ten materiał jest bardziej orkiestrowy, oszczędniejszy, mroczniejszy, bardziej pokręcony i melancholijny, wciąż słychać, że należy do tego samego świata dźwięków co "Heritage" i "Grace of Drowning", co zresztą nie jest dziwne, ponieważ powstawał w tym samym czasie co te albumy. Pracowaliśmy razem nad krążkiem, ale jednocześnie zajmowaliśmy się muzyką, która z założenia nie miała znaleźć się na "Storm Corrosion". Dlatego to bardzo orkiestrowa płyta, możecie spodziewać się długich kompozycji, które rozwijają w nietuzinkowy sposób. Nie mam złudzeń, połowa ludzi znienawidzi ten album, ale druga go pokocha. Tak czy siak, będę z tego powodu bardzo szczęśliwy".

Mikael Akerfeldt: "Niektóre fragmenty na tej płycie to najpiękniejsza muzyka, jaką kiedykolwiek nagrałem. Prawdziwie magiczne momenty. (...) Nie znam drugiego takiego zespołu, który brzmiałby jak Storm Corrosion, ale to właśnie było jednym z naszych celów." 

Źródło: własne, artrock.pl, magazyngitarzysta.pl 

Audycja nr 43 - rok 1970 (XXI): Wyniki plebiscytu

Była to ostatnia audycja za PROGiem, podczas której zajmowaliśmy się analizą muzyki progresywnej roku 1970. Podsumowanie sześciu miesięcy spędzonych na konsekwentnym badaniu tego rocznika zakończyliśmy mocnym akcentem, prezentując wyniki plebiscytu na najlepszy progresywny utwór roku 1970. Tak się złożyło, że w dwie godziny audycji udało nam się zmieścić jedynie pierwszych sześć miejsc (szczegółowe wyniki plebiscytu znajdują się tutaj), jednak były to najwybitniejsze kompozycje, które w roku 1970 się narodziły i czas płynął przy nich niesamowicie szybko. Tak jak zapowiadałem, podczas audycji rozdaliśmy sporo albumów, znalazła się również pora na podziękowania, podsumowania i ostateczne oceny. Już w najbliższą niedzielę przechodzimy do kolejnego, jeszcze bardziej obfitego, muzycznego rocznika. Rok 1971 zainauguruje Yes, ze swym przełomowym The Yes Album.

Playlista:
1. Zaprogowe intro
2. Van Der Graaf Generator - Killer (H to He Who, Am the Only One, 1970)
3. Czesław Niemen - Bema pamięci żałobny rapsod (Enigmatic, 1970)
4. Genesis - The Knife (Trespass, 1970)
5.  King Crimson - In the Wake of Poseidon (In the Wake of Poseidon, 1970)
6. King Crimson - Lizard (Lizard, 1970)
7. Pink Floyd - Atom Heart Mother (Atom Heart Mother, 1970)
8. Zaprogowe outro

Wyniki plebiscytu na najlepszy progresywny utwór roku 1970

Tak przedstawiają się wyniki kolejnej edycji plebiscytu audycji za PROGiem, poprzez który wybieramy najwybitniejsze progresywne utwory danego muzycznego rocznika. W roku 1969 brylował King Crimson, obsadzając pierwsze i trzecie miejsce. W roku 1970... niemalże powtórzył swój sukces! Tytułowe kompozycje z dwóch krążków Karmazynowego Króla zostały sklasyfikowane przez Was na drugim i trzecim miejscu, a zwycięzcą okazało się Atomowe Serce Matki od Pink Floyd. Niesamowicie emocjonująca walka odbyła się za to w przedziale miejsc 4-7, gdzie rywalizowały ze sobą utwory Czesława Niemena, Van Der Graaf Generator, Genesis oraz Emerson, Lake & Palmer, gdzie o ostatecznym wyniku decydowały pojedyncze głosy.

Ze szczegółowymi wynikami plebiscytu możecie zapoznać się poniżej. Kiedy można oczekiwać kolejnej jego edycji, dotyczącej już roku 1971? Śledźcie program audycji, a ta informacja na pewno Wam nie umknie ;)

Wyniki plebiscytu na najlepszy progresywny utwór roku 1970:

Miejsca 15-21:

* Gentle Giant - Giant (Gentle Giant, 1970)
* Colosseum - The Grass is Greener (The Grass is Greener, 1970)
* Van Der Graaf Generator - Refugees (The Least We Can Do Is Wave To Each Other, 1970)
* King Crimson - The Devil's Triangle (In the Wake of Poseidon, 1970)
* Hannibal - Wind of Change (Hannibal, 1970)
* Affinity - Night Flight (Affinity, 1970)
* Van Der Graaf Generator - Lost (H to He Who, Am the Only One, 1970)

FINALIŚCI:

14. Van Der Graaf Generator - Pioneers Over C* (H to He Who, Am the Only One, 1970)
13. Genesis - Vision of Angels (Trespass, 1970)
12. Caravan - Can't Be Long Now (If I Could Do It All Over Again I'd Do It All Over You, 1970)
11. Soft Machine - Moon in June (Third, 1970)

TOP 10

10. Amon Düül II - Yeti (Yeti, 1970) - 28 pkt.
9. Soft Machine - Facelift (Third, 1970) - 35 pkt.
8. Genesis - White Mountain (Trespass, 1970) - 42 pkt.
7. Emerson, Lake & Palmer - Take a Pebble (Emerson, Lake & Palmer, 1970) - 47 pkt.
6.  Van Der Graaf Generator - Killer (H to He Who, Am the Only One, 1970) - 50 pkt.
5. Czesław Niemen - Bema pamięci żałobny rapsod (Enigmatic, 1970) - 54 pkt.
4.  Genesis - The Knife (Trespass, 1970) - 60 pkt.

Miejsce 3.

 King Crimson - In the Wake of Poseidon (In the Wake of Poseidon, 1970) - 76 pkt.

Miejsce 2.

King Crimson - Lizard (Lizard, 1970) - 90 pkt.

Najlepszy progresywny utwór roku 1970!

Pink Floyd - Atom Heart Mother (Atom Heart Mother, 1970) - 123 pkt.

Poznaj wyniki plebiscytu! Najlepsze utwory roku 1970 już dziś za PROGiem!

Goręcej niż zwykle zapraszam do słuchania audycji za PROGiem, której dzisiejsze wydanie będzie wieńczyło analizę roku 1970 w muzyce, podsumowywało półroczny okres audycji poświęconych temu tematowi oraz zaprezentuje, wybrane przez Was, najlepsze progresywne utwory roku 1970! Przygotujcie się na najznamienitszy muzyczny zestaw utworów, jaki tylko za PROGiem możecie sobie wymarzyć... Rzecz jasna rozdamy atrakcyjne nagrody płytowe (m.in. Riverside i Komendarek).

Spotykamy się jak tradycja nakazuje od godziny 22.00. Nie przegapcie wyników plebiscytu!

Recenzja: Wobbler - Rites At Dawn (2011)

W sumie to nie wiem czy smucić się, czy cieszyć się z tego, że coraz więcej zespołów nagrywa płyty silnie nawiązujące do tych z lat 70-tych. Z jednej strony świadczy to o tym, że kolejne pokolenia muzyków doceniają spuściznę takich zespołów jak King Crimson, Soft Machine czy Jethro Tull i stawiają ją sobie na pierwszym miejscu w swych muzycznych inspiracjach. Z drugiej jednak strony głębokie inspiracje muzyką lat minionych niezbicie świadczy o tym, że coraz bardziej brakuje nowych, artystycznych środków wyrazu, a zdesperowani muzycy decydują się kopiować twórczość ojców muzyki progresywnej… no bo co innego im pozostaje. Właśnie norweski Wobbler jest jedną z formacji, która powzięła sobie za zadanie odkopanie wzorców muzyki lat 70-tych i przypomnienie co niektórym jej muzyczną strukturę, brzmienie, przesłanie i subtelne piękno.

Relacja: Anathema w Krakowie

Z każdym kolejnym koncertem coraz trudniej wykrzesać w sobie emocjonalne zaangażowanie w takie muzyczne wydarzenie. Ostatnio coraz rzadziej przed występem danego artysty odczuwam tę nutkę podniecenia czy szczyptę niepewności, która stanowiła dla mnie nierozłączny element, podczas moich pierwszych przygód z występami live. Te koncerty, które potrafią mnie wybić z równowagi, wzruszyć, omamić zdarzają się coraz rzadziej, a jeśli już się taki trafi, to chowam go głęboko w sercu i pamięci. Ten do takich należał. Ciurkiem płynęły mi z łzy z oczu podczas koncertu są na to najlepszym dowodem.

for. G. Chorus

Niemało wyrzeczeń kosztowało mnie dotarcie do Krakowa, ale postawiłem sobie za punkt honoru aby Anathemę w końcu zobaczyć. Zresztą ostatnie albumu Brytyjczyków okazały się tak dobre, że można było spodziewać się świetnego występu, na który zresztą liczyłem. W zatłoczonym tego dnia klubie Studio (który bądź co bądź zrobił na mnie bardzo dobre wrażenie) zająłem sobie wygodne miejsce przy stanowisku dźwiękowców, żeby wszystko było idealnie słychać i czekałem na rozwój wypadków.

Zaczęło się od występu Brytyjczyków z Amplifier. Płytę formacji, The Octopus (z której usłyszeliśmy utwory tego wieczoru) znałem dosyć dobrze, zespół ponadto widziałem już raz na żywo przy okazji występu Dream Theater w katowickim Spodku. Niestety i tym razem muzykom nie udało się zmienić mojego niezbyt przychylnego zdania na ich temat. Trzy kwadranse koncertu Amplifier mogę ocenić jako co najwyżej dobry występ, a zespołu słuchało się, bo w sumie nie było innego wyjścia. Choć muzycy wypadli zdecydowanie lepiej niż rok temu w Katowicach, to po o raz kolejny Amplifier mnie nie zachwycił, choć publiczność przyjęła muzykę zespołu bardzo ciepło. Mimo tego, że wielu rzeczy mu tak naprawdę zarzucić nie można, to tak naprawdę czegoś temu zespołowi ciągle brakuje. W sumie, to chętniej zobaczyłbym u boku Anathemy chociażby Brytyjczyków z Haken czy Seana Filkinsa, ale cóż zrobić.

Koncert Amplifier był jednak tylko przygrywką do wielkiego muzycznego show, które niedługo miało się rozpocząć. Wszyscy niecierpliwie wyczekiwali na gwiazdę wieczoru. Miał to być pierwszy występ Anathemy podczas trasy koncertowej promującej Weather Systems, więc wybrana na ten dzień setlista zespołu była dla publiczności, która do ostatniej osoby wypełniła klub Studio, zagadką. Zaczęło się jednak zgodnie z oczekiwaniami, bo Anathema rozpoczęła koncert od kompozycji otwierających najnowszy krążek. Okazało się również, że cały występ był skupiony wokół materiału z Weather Systems i We’re Here Because We’re Here, choć i A Natural Disaster zostało potraktowane przez zespół bardzo przychylnie. Z najnowszego krążka usłyszeliśmy niemal cały materiał (prócz dwóch utworów), a z poprzednich kolejno pięć i trzy. Nie zabrakło również rzecz jasna Fragile Dreams, które wprawiło z euforię krakowską publiczność, żywiołowego Panic oraz dwóch kompozycji z Judgement, które podobno w Polsce jeszcze granie nie były. Mowa tu o, przywodzącym na myśl Pink Floyd, Deep oraz Emotional Winter. Trzeba tu dodać, że zespół podzielił niejako koncert na dwie części. Na samym początku usłyszeliśmy utwory o prostszej budowie, a po mniej więcej pół godzinie Anathema zmieniła ton, grając dość rozbudowane, dłuższe i bardziej sentymentalne kompozycje. Koncert rozpoczął się naprawdę żywiołowo, zespołowi udało się wtłoczyć w każdy milimetr sześcienny klubu Studio niewyobrażalną ilość pozytywnej energii i emocji, by po jakimś czasie uspokoić klimat, grając bardziej wyrafinowane utwory z pewnymi przerywnikami. Czy okazało się to trafnym posunięciem? Nie mam najmniejszych wątpliwości.

fot. G. Chorus

Zespół kilkukrotnie przypominał, że jest to jego pierwszy koncert, kiedy utwory z Weather Systems są grane na żywo. Fani zespołu dodatkowo wiedzieli, że przerwa jaką sprawił sobie zespół od koncertowania była dosyć spora i… było to aż nadto zauważalne. Zespołowi przydarzyło się kilka, raz mniejszych, raz większych wpadek, które muzycznemu wyjadaczowi na pewno nie umknęły. Jeden utwór Brytyjczycy byli zmuszeni nawet powtórzyć, kiedy to Vincentowi Cavanaghowi pomyliło się  Everytyhing z Thin Air. Czy te pomyłki jednak komuś przeszkadzały? Zespół okazał się profesjonalnym w każdym calu, potrafiąc wyjść obronną ręką z tych niezbyt korzystnych sytuacji. Ba! Cały czas trzymał publiczność w ryzach swoją wyśmienitą koncertową formą, budowaniem emocjonalnego domku z kart oraz pewnością z siebie. Świetnie prezentował się zwłaszcza Dniel Cavanagh, który ze swym nieskrywanym optymizmem, jak prawdziwy lider, zachęcał publiczność do czynnego uczestnictwa w koncercie i kierował nią niczym prawdziwy wódz. Sama publiczność zresztą zachowywała się znakomicie, a wiwatom, brawom i okrzykom na cześć zespołu nie było końca. Sam zespół stwierdził, że w Krakowie uwielbia grać i widząc to, co działo się tego dnia w klubie Studio, wcale się nie dziwię. Nie tylko ja byłem oczarowany ponad dwugodzinnym występem Anathemy. Tego dnia naprawdę nikt nie miał prawa żałować wydanych pieniędzy na koncert Brytyjczyków.

Anathema była jednym z zespołów, których na żywo jeszcze nie widziałem, a bardzo chciałem zobaczyć. W Krakowie kolejny mój koncertowy cel na mojej liście został zrealizowany. Często jednak, gdy już w koncercie danej formacji uczestniczyłem, na kolejny jej koncert nie za bardzo skoro chce się wybrać („Przecież już ich na żywo widziałem…”). W przypadku zespołu Anathema sytuacja jest zupełnie inna. Przyznam, że gdybym miał możliwość na drugi dzień wybrać się na występ zespołu w Poznaniu, to chyba bym na niego pojechał. W Krakowie było fenomenalnie od początku do końca. Nowy materiał wypadł znakomicie, stary również, ponadto udało mi się zdobyć autografy na najnowszych płytach Anathemy i Amplifier oraz po koncercie jeszcze długo rozmawiać ze znajomymi i nieznajomymi. Koncert idealny? Jako taki będę występ Anatehmy wspominał z pewnością. Dla takich chwil naprawdę warto żyć!